Het einde is in zicht!

Ook hier wordt reikhalzend uitgekeken naar de grote vakantie! Maar voor we daarvan kunnen genieten hebben we nog een paar dagen voor de boeg.
Die paar dagen kunnen we gebruiken om de juffen op school te bedanken voor hun inzet het afgelopen schooljaar.
Velen zullen zich afvragen waarom...het is toch een job als een ander. Ewel ik vind van niet! Dus zorgden wij hier ten huize de 3 meisjes ook voor een 'kleine' attentie...

Het idee komt van het welbekende pinterest. Ik moet wel eerlijk erbij zeggen dat ik het deze keer echt niet vanzelfsprekend vond om iets leuks te vinden. Inspiratie liet te wensen over...maar daar heb je dan gelukkig pinterest voor! 

Pop Up Mar(k)tje

Meer info kan je hier of hier vinden.

Tot dan?

Bloemen...

Opeens kwam de vraag: " Wanneer gaan we nog eens naar Juf An mama?"

Het kwam spontaan, uit het niets...ze zijn haar blijkbaar nog altijd niet vergeten.

Met de fiets richting het kerkhof en een bosje zelf geknutselde bloemen in het mandje...

Haar kleine grafje heeft nu iets meer kleur...

Zetels: van Winnie the Pooh naar kleurrijk

Een hele tijd geleden vroeg mijn zus of ik dat zag zitten om 2 kinderzetels te voorzien van nieuwe stof. De Winnie the Pooh stof die er rond zat was versleten. Ze ging stof halen in de ikea en ik deed de rest.

Ik zag het eerst volledig zitten, tot ik op enkele moeilijkheden terecht kwam en toen zag ik het helemaal niet meer zitten.

Een van mijn mindere kantjes is dat als ik niet direct een oplossing vind voor een probleem ik het op de lange baan schuif. Maar op de lange baan schuiven is ook geen oplossing dus ben ik er met volle moed toch aan begonnen.

Tijdens de naaiclub avond zette ik een tandje bij en dit werd het uiteindelijke resultaat:

Met de excuses voor het gerimpel van de stof...ik was te lui om het strijkijzer nog boven te halen...maar we bekijken het positief: ik krijg beetje bij beetje terug zin om nog meer te naaien!

Het zonnetje kriebelt

Na lange tijd eindelijk terug achter mijn naaimachine gekropen. Mijn wereld staat een beetje op zijn kop voor de moment en de zin en energie om 'iets' te doen is ver zoek.
De combinatie van de zon, een zo goed als lege kleerkast van de meisjes en een lading katoentjes deden mij terug zin krijgen om er in te vliegen...

Het is niet perfect. De rits zou normaal een blinde rits moeten zijn maar die had ik niet in huis. Ik had te weinig stof van die peertjes waardoor ik hopeloos op zoek ging naar een bijpassend effen stofje. Het bruin was het enige die ik nog redelijk passend vond.

Het kleedje is bij het passen ook iets te wijd uitgevallen waardoor ik de volgende keer wat aanpassingen zal doen aan het patroon of op zoek naar nog een ander leuk modelletje...niet te moeilijk...want op dit moment is zelfs deftig nadenken niet aan de orde...

...

Het leven lijkt soms

een oefening in loslaten.

Mensen loslaten,

dingen loslaten,

ideeën loslaten.

Of het lukt,

hangt van de hardnekkigheid af

waarmee je ze aan je bond.

En het moet gezegd:

in binden zijn we vaak beter

dan in loslaten.

Geert De Kockere

Stil...

Het is hier stil...

Er wordt veel nagedacht, gepiekerd, gehuild, gelachen...

Ik wist niet dat de vraag: 'wat wil ik nu nog in mijn verdere leven' zo moeilijk kon zijn...

Stappen die moeten worden gezet, maar die niet durven gezet worden...

Beslissingen die niet op 1 2 3 gemaakt kunnen worden...

Tijd die je zo graag zou willen krijgen om na te denken, te genieten van het leven, door de donkere wolken heen te kunnen kijken...

Het leven raast voorbij en het lijkt alsof ik maar niet de juiste trein vind om op te stappen...

Hoe lang kan een mens nog 'sterk' blijven?